Murray Spangler werkt als nachtportier in Canton, een klein dorpje in Ohio. Als astmapatiënt doet het opdwarrelende stof bij het schoonmaken van de trappen en het uitschudden van de tapijten zijn gezondheidstoestand verslechteren. En dan krijgt hij een briljant idee.
Hij neemt een zeepdoos, een ventilator, een kussensloop en een borstelsteel en maakt er één geheel van. Zo vindt hij de allereerste stofzuiger uit. Hij probeert het te gebruiken en krijgt bemoedigende resultaten.
Murray Spangler is een zelfstandige man. Hij beseft onmiddellijk dat zijn apparaat een enorm potentieel heeft en hij tracht een manier te vinden om het op de markt te brengen. Hij is echter niet rijk en hij beschikt dus niet over de nodige geldmiddelen om het risico te nemen om het toestel op de markt te brengen. Hij heeft dus een geldschieter nodig, maar hij wil vooral zien hoe de gebruikers reageren op deze nieuwe en eigenaardige steelstofzuiger.
Hij stuurt het naar een vriendin, Susan Hoover, een vreemde en scherpzinnige vrouw. Dit initiatief zal van hem een rijk man maken. Zij test de stofzuiger enkele dagen bij haar thuis uit en ze is laaiend enthousiast. De resultaten zijn uitstekend: het kost twee keer minder tijd en moeite en het stof wordt niet alleen verplaatst, het wordt opgenomen en verwijderd.
Zij praat erover met haar echtgenoot, William H. Hoover of "Boss" Hoover, zoals hij later zal worden genoemd, die lederartikelen maakt en verkoopt in zijn winkel in Canton.
Hij is een echte ondernemer en ziet door het enthousiasme van zijn vrouw onmiddellijk het marktpotentieel van een dergelijk product.
Hij koopt het patent van Spangler en in een hoekje van zijn winkel begint hij stofzuigers te produceren. Hij werft zes personen aan en begint dus zes machines per dag te produceren.
Het is 1908: de onderneming Hoover is geboren.
De markt is slechts beperkt tot een Amerikaans provinciestadje en blijkt al snel onvoldoende groot te zijn. Hoover heeft ambitieuze plannen en hij denkt al na over manieren om zijn product op nationaal niveau te verkopen. Via een advertentie in de Saturday Evening Post biedt hij consumenten aan om de stofzuiger tien dagen gratis uit te proberen.
Hij kan de aanvragen evenwel niet naar de hoofdzetel laten sturen. Hoover kiest, in elke stad, een goed bekend staande winkelier naar waar de bestellingen en de producten voor de proefperiode mogen worden verstuurd. Het is een uitstekend en uiterst gunstig idee voor Hoover – die kan uitbreiden in het land -, voor de consumenten – die gegarandeerd bij een gereputeerde winkelier terecht kunnen – en voor de handelaars – die een percentage van de verkoop krijgen en die partners van de onderneming kunnen worden.
Deze intelligente strategie zorgt snel voor zowel een klantenportefeuille als een netwerk van welstellende en bekende winkeliers die zijn producten aanprijzen.
In de tussentijd worden de verkooptechnieken verbeterd. De "Boss" is bijzonder aandachtig en is erg geïnteresseerd in de verkooptechnieken van zijn producten. Tijdens de eerste jaren al omringt hij zich met goed voorbereide vertegenwoordigers voor de huis-aan-huisverkoop, maar hij organiseert eveneens showrooms om zijn potentiële klanten te laten kennis maken met de voordelen van het schoonmaken "volgens Hoover".
De ondernemingsgeest van Hoover is verbazend.
Na zijn nationaal succes wil hij naar het buitenland. In 1911 legt hij zijn eerste handelscontacten met Canada en in 1919 verovert hij de Britse markt.
De historische zetel van Perivale, ten westen van Londen, zal ingewijd worden in 1932. In slechts enkele jaren tijd is Hoover door deze bliksemsnelle groei verplicht om zich te vestigen in de vier continenten.
Toch zien we Hoover niet meteen als een topverkoper maar ook als een marketeer. Als echte bedrijfschef weet hij dat hij moet investeren om zijn product te verbeteren, anders zal hij niet op de markt kunnen blijven. Aangezien hij zelf geen specialist is op dit domein, werft hij een team van gespecialiseerde technici aan waarmee hij Programma’s uitwerkt om de technische kant en het productdesign verder te ontwikkelen. In 1909, slechts twee jaar na de uitvinding van het toestel op de treden van een somber gebouw in Canton, staat Hoover al aan het hoofd van een belangrijke onderneming met een industrieel ontwikkelingsplan.
De eerste jaren was de groei spectaculair en duidelijk gelinkt aan de voortdurende vernieuwingsfilosofie van Hoover. Na jaren van onderzoek creëert hij, in 1926, het eerste exemplaar van steelstofzuigers (klop en borstel) met een metalen staaf die het stof zachtjes uit het vloerkleed klopt, een borstel die het vuil en stof vervolgens opneemt en een zak die het stof vasthoudt en verwijdert. "Hij klopt, borstelt en zuigt!" wordt zijn bekende reclameslogan enkele jaren later. Het systeem, sterk gewijzigd en verbeterd, vormt nog het hart van de technologie van de Hoover-stofzuigers.
In 1936, sterk vooruitlopend op de aanvragen van de markt, patenteert hij een stofzuiger met uittrekbare slang. Dit kenmerk is nog steeds terug te vinden bij de moderne stofzuigers.
Op het einde van de jaren 1930 is Hoover de eerste Amerikaanse stofzuigerproducent. Maar de tijden zijn veranderd, de tweede wereldoorlog is uitgebarsten, en brengt een economische instabiliteit met zich mee, en de productie wordt omgevormd om de oorlogsinspanningen te ondersteunen.
In 1942 stopt de onderneming Hoover met de productie van stofzuigers. De machines worden omgebouwd. De persmachines voor de plastieken delen worden gebruikt om helmen te produceren en naaimachines om parachutes te produceren. Hoover wordt herhaaldelijk beloond door de regering voor zijn medewerking.
De vrijgevige aard van Hoover was al vóór de oorlog een evident gegeven. Hij had voor zijn werknemers recreatiecentra geopend (een van deze centra is de hoofdzetel van het YMCA in Canton geworden), hij maakte deel uit van de Raad van Bestuur van de lokale school en werd verkozen tot burgemeester.
Het was een verstandige bedrijfschef die aandacht had voor de sociale behoeften van zijn werknemers en de lokale gemeenschap. Maar de tijden veranderden en de oorlog vereiste meer medewerking.
Het gaat niet enkel om een materiële verbintenis.
Alarmerende berichten kwamen van de Engelse hoofdzetel van Perivale. Groot-Brittannië onderging de Duitse bombardementen. Hoover slaagde erin om vierentachtig Engelse kinderen te redden: ze werden opgevangen in North Canton bij de gezinnen van zijn werknemers. Op het einde van de oorlog keerden ze terug naar Europa, maar ze bleven een band hebben met het bedrijf. Als ze volwassen waren, keerden ze terug naar Amerika waar ze zich vestigden in Ohio. Hoover zal later bijeenkomsten organiseren voor deze speciale "veteranen", in Canton en in Engeland. Ze herbeleefden hun eigen ervaringen.
In 1946 begint de productie in het nieuwe gebouw van Cambuslang (Schotland). In 1948 wordt de productiefabriek van Merthyr (Wales) geopend om wasmachines te produceren. Dankzij deze wasmachines heeft Hoover de Britse markt veroverd. Het is tot op vandaag nog steeds een belangrijk merk.
De groep Hoover is blijven uitbreiden tot eind jaren 1980, toen de productie en de onderneming werden gereorganiseerd. De fabriek van Perivale werd verkocht en de productie van stofzuigers werd overgebracht naar Cambuslang.
In 1985 begint een periode van eigendomsoverdracht: Chicago Pacific Corp. koopt de internationale activiteiten van Hoover. In 1989, Maytag Corp. (tweede producent van huishoudapparaten in Amerika) koopt Chicago Pacific terug en dus ook Hoover. In 1993 fusioneren Hoover Trading Company en Hoover UK om Hoover European Appliances Group op te starten.
In 1995 koopt Candy van Maytag Corporation de volledige onderneming Hoover European Appliances Group terug waarvan het gebruiksrecht van de volledige Europese markt, van Noord-Afrika en bepaalde zones van het Midden-Oosten. Vandaag is Hoover leider van het vloeronderhoud in Italië.
Ze produceert en commercialiseert een breed gamma aan hoogwaardige huishoudapparaten, gebaseerd op een voortdurende vernieuwing alsook op vooruitstrevend(e) prestaties en design.
Aangepast uit "I protagonisti del cleaning mondiale. Hoover: le radici di un gigante americano" van Silvia Cappelletti - GSA 6/2007.
